“Dünyanın en iyisi olmak istiyoruz”

Processo Doc Imoco Volley Conegliano ile yeni dünya rekoruna imza atmak üzere olan İtalyan başantrenör Daniele Santarelli; Polonya medyasından TVP Sport’a voleybol antrenörlüğüne nasıl başladığından rekor hakkındaki düşüncelerine, özel hayatından Polonya kadın milli takımını çalıştırmak için yaptığı başvuruya kadar birçok soruyu cevapladığı bir röportaj verdi.

– Dünyanın en mutlu koçu siz misiniz?

Mutluyum çünkü dünyanın en iyi takımlarından birini çalıştırıyorum ve harika oyunculara liderlik ediyorum. Geçen yıl birlikte çok şey kazandık ancak yolculuğumuzu henüz tamamlamadık. Birbirimizle hareket etmeye ve başarıya giden yolu takip etmeye devam etmek istiyoruz. Geçmişimizde beraberimizde getirdiğimiz birçok galibiyet var bu yüzden mevcut sezon bizim için daha da önemli. Önümüzde çok karşılaşma ve kazanılacak kupa var.

– Üst üste kazandığınız 73 galibiyet var. Bu VakıfBank’ın rekoru. Yakaladığınız bu seriyi bir şekilde kutladınız mı yoksa sıradaki zaferlerin sonrasına mı bırakıyorsunuz?

Biraz kutladık ama çok fazla değil çünkü seri hala devam ediyor. Dünyanın en iyisi olmak istiyoruz. Sadece bir zafere ihtiyacımız var. 73 galibiyet çok ama yine de şu an rekoru VakıfBank ile paylaşıyoruz. Ancak zaferler kendi başlarına bir son değildir. İyi oynamaya devam etmek ve bunun bizi nereye kadar götüreceğini görmek istiyoruz.

–  Joanna Wołosz geçenlerde bize verdiği röportajda birlikte çok şey kazanmış olmanıza rağmen hala baskı hissettiğinizi söyledi. Sizin bakış açınız da bu şekilde mi?

Conegliano’ya gelmek, gelen kişinin aynı zamanda hemen belli bir baskı düzeyine gelmesi demektir. Burada başka türlü çalışmak imkansız bu yüzden Imoco’daki ilk günümden beri bu baskıyı hissediyorum. Her zaman kazanmak, en iyisi olmak istiyorum. Bu yüzden kendi üzerimde baskı kurdum – ille de kulübün yönetiminin veya takımın hayranlarının baskısı değil.-  Ancak çok şey başaracaksam kendimden de çeşitli taleplerde bulunmam gerektiğini biliyorum.

– Polonya’da stres ve baskının bizi yiyip bitirdiğini söyleriz. Kariyerinizde böyle bir an yaşadınız mı?

Conegliano’daki ilk sezon zordu. Başlangıçta iki önemli kupayı kaybettik (Süper Kupa ve İtalya Kupası) Herkese yeteneklerimi göstermek istedim ve bunun sonucunda kaybettim. Kendimi kötü hissettim. Sadece bir şansım olduğunu düşündüm ve vazgeçtim. Ancak bununla bitmedi. Bir süre sonra, özel hayattaki en korkunç şeylerden biri oldu ve babamı kaybettim. Benim için son derece zordu. Bu yüzden başka yerlerde enerji aramaya başladım. Hedefe odaklandım. İtalya Şampiyonası’nı kazandık. Bu zafer sayesinde eskisinden çok daha güçlü olduğumu gördüm. Çok şey öğrendim. Zor bir andan sonra enerjimi ve coşkumu kaybetmemem gerektiğini anladım. Her seferinde voleybolu geliştirmek ve ilerlemek için kendimde daha fazlasını aramak zorunda kalıyorum.

– O zaman kendine ne dedin?

Benim için yeni bir durumdu. En önemli şey, olmak istediğim yer için aradığım motivasyondu. Sadece bir yıllık sözleşmem vardı. Kaybediyordum ama pes etmedim çünkü sezon sonunda başarılı olamazsam bunun böyle iyi bir kulüpte çalışmak için son şansım olabileceğini biliyordum. Ona odaklandım, başka bir şey düşünmedim. Kızlara, ne yaptığımı bildiğime inanmaları gerektiğini açıkladım. Onlar da söylediklerimi yaptı. O dönem takımın üç oyuncusu sakatlansa da şampiyonluğu kazandık. Sabır, güç, anlayış ve pes etmeme konusunda hepimize harika bir ders oldu. Ne yapabilirdim? Ya baskıya yenil ve işe yaramadığını düşün ya da devam et ve neyin işe yaramadığına bakma. Ben ikincisini seçtim. Çevremdeki iyi enerji veren insanlar da bana yardımcı oldular. Her şey iç içeydi.

– Şimdi Monika De Gennaro’nun varlığının senin için ne kadar önemli olduğunu anlıyorum, eşin ama aynı zamanda bir oyuncu. Seni iki yönden de anlıyor, değil mi?

Onun için ne kadar zor olduğunu biliyor musun? Aynı zamanda onun kocası ve koçuydum. Özel ve profesyonel hayatımda zor dönemdeydim. Bana yardım etmek için inanılmaz bir güç buldu. Kadınlar erkeklerden daha güçlü, orası kesin. O olmasaydı hayatta kalamazdım.

– Bu, Imoco’nun ilk koçu olarak beşinci sezonun. Aradan zaman geçmesine rağmen, oyuncularla hala kimya oluşturuyorsunuz. Bunu nasıl başardınız? Hiç yaygın bir durum değil, voleybolda başarılardan sonra bile birçok değişiklik yaşanabiliyor.

Muhtemelen kadınlarla çalışmayı sevdiğim gerçeğindendir. Eğitmenden çok fazla bilgiye, eğitmenle güçlü bir ilişkiye ihtiyaçları var. Benim enerjimi kullanıyorlar. Her maçı ve antrenmanı son derece yorgun bitiriyorum çünkü tüm gücümü kızlara veriyorum.

– Demek kendisine ihtiyaç duyulduğunu hissetmesi gereken bir koçsun.

Aynen öyle. Kızlar için önemli hissediyorum ve kızlar benim için önemli. Erkek voleybolunda benzer bir şey bulunabilir mi bilmiyorum. Siz beylerin eşit derecede güçlü bir bağa ihtiyacınız olduğunu düşünmüyorum. Şahsen benim için vazgeçilmezdir. Kızlarla çalışmak zordur çünkü zihinleri daha karmaşıktır. Ancak ortak hedefe inanırlarsa aralarında çok daha güçlü bir ilişki gelişir.

– Sizce kadın voleybolunun İtalya’daki konumu nasıl?

Açık ara en popüler kadın sporudur. Erkek voleybolunun da seviyesinin çok yüksek olması her iki branşının da oldukça popüler olduğu gerçeğini değiştirmiyor. Birçok gazeteci bana erkek voleybolcularla çalışmak isteyip istemediğimi soruyor. Bunu hayal edebiliyorum ama çok çok uzak bir gelecekte. Şimdiye kadar, kadınlarla çalışmayı erkeklerle çalışmaya değişmeyecek kadar çok seviyorum.

– Ama erkeklerle çalıştın. Öğrencin Ivan Zaytsev’in kendisiydi, değil mi?

Evet o zaman o 14, ben 18 yaşındaydım. Voleybol liginde oynamadım, o seviye için çok zayıftım. Ben alt ligdeydim ve takımıma Ivan’ın babası liderlik ediyordu. Onun sayesinde bir grup genci yetiştirme fırsatı buldum. Ivan o zaman bile, ilk başta olmuyor gibi görünse de, bu spora inanılmaz bir yatkınlığı olduğu açık bir gençti. Çok şey başarabileceğini biliyordum. Her gün spor salonundaydı. Onun gibi benim de sadece en yüksek seviyeye ulaşmayı hayal ettiğimi anladı. İyi anlaştık. Ancak İtalya Erkekler Ligi’nde oynayamadım. Ivan bir kariyer yaptı. Birkaç yıl önce yeniden konuştuk ve sıcak bir iletişimimiz oldu. Gençken hatırladığımdan farklı bir sarılmaydı. O şimdi çok büyük ve ben çok fazla büyümedim J

– Oyuncu olarak pek bir şey başaramadın. Bununla ilgili hayal kırıklığın seni bir koç olarak hayallerinizin peşinden gitmeye mi itti?

Oldu. Küçükken, en iyisi olmak istiyordum. Her gün bunu düşünerek antrenmana geldim ve formumu oluşturmak için spor salonunda saatler geçirdim. Ama olmadı. Sadece voleybolu düşünüyordum. Her küçük hata beni kırdı. Bana öyle geliyor ki bir yarışmacının özgür bir zihni olmalı. Yalnızca en iyi olmaya odaklandığında, belirli bir düşünce sarmalından çıkmak çok zor oluyor. Oyuncu olarak hayallerimi gerçekleştiremeyeceğimi anladım. Voleybol kariyerimi bitirip antrenör olmanın daha iyi olacağına karar verdim. Mesleki gelişimimin yönünü tamamen değiştirdim. O zamanlar sadece 20 yaşındaydım. Kendimi Pesaro’da buldum. Asistan olma şansım oldu. Hayatımda verdiğim en iyi kararlardan biriydi.

– Kendi kendine “dur” dediği anı hatırlıyor musun?

Bu bir denemeydi, sezonu bitirdim. Müstakbel eşimin kariyeri gelişiyordu, ben de onu Pesaro’ya kadar takip ettim. Bölgede bir kulüp bulmaya çalıştım ama çok zordu. Önemli bir karar verme zamanının geldiğini anladım. Sonra kadınlar kulübünden bir teklif geldi. Voleybol aşkım hiç sönmedi. Hâlâ hedeflerime ulaşmak için büyük bir arzum vardı ama farklı bir roldeydim.

– Voleybol salonuna ilk girdiğinizde tüyleriniz diken diken oldu. Seni kim getirdi?

Arkadaşım ve kardeşim. Ağabeyim profesyonel olarak voleybol oynamadı ama bazen o ve arkadaşları maç yapıyorlardı. Onunla bir kez gittim. Voleybola aşık oldum. Önceleri sporu severdim. Tenis oynadım, futbol oynadım… Ancak fark ettim ki voleybol bana %100 uygundu, yerimi buldum. Bunun benim hayatım olacağını anladım.

– Ebeveynlerin ne diyordu?

Babam bir telefon şirketinde çalıştı, annem bilişim sektöründe sekreterdi. Kararımı anlayışla karşıladılar, benim için tezahüratlar yaptılar. Enerjimi ortaya koymam için bir çıkış bulduğuma sevindiler. Annem özellikle memnun oldu çünkü kız kardeşi oldukça yüksek seviyede voleybol oynadı. Ailem benim için çok şey feda etti.

– Ne demek istiyorsun?

Günde sekiz saat çalıştılar ve her dakikalarını bana ve kardeşime adadılar. Hep maçlardaydılar. Beni her zaman antrenmana götürdüler ve bazen günde üç antrenman oluyordu çünkü farklı yaş kategorilerinde oynuyordum. Hiç yorgunluk göstermediler. Onlar için önemliydim. Çocuklukta daha güzel başka ne vardı? Başlangıçta, oynamak için sadece bir top ve bahçede yapılmış bir çizgiye ihtiyacımız vardı. Başka bir şeye ihtiyacımız yoktu. Bizim için saatler böyle geçti. Sporun ilk aşkı güzeldir. Sonra sevilen branş, hiçbir beklenti olmadan, saf bir tutkuyla, özgür bir kafayla yapılır. Yetişkinlikte öyle görünmüyor J. Şimdi kafamda sonraki maçlar ve takımın işleyişini iyileştirmenin yolu hakkında milyonlarca düşünce var. Aynı zamanda güzel elbette ama gençlik zamanlarındaki kadar “özgür” değil. Şimdi spor ve baskıyla yaşıyorum.

– Çocukken bir oyuncunun resimlerini topladığını duydum. Lorenzo Bernardi miydi?

Evet, hayranıydım!

– Neden o?

Yüzünü hiç gördünüz mü bilmiyorum. O çok sakin. Bu harika! Duygularını hiç kimseye göstermedi! Bunu nasıl yaptığı hakkında hiçbir fikrim yok. Ben hiç öyle değilim. Acıktığımda, sinirlendiğimde veya mutlu olduğumda – hepsini yüzümden okuyabilirsiniz! O statik ve sakin. Bunu nasıl yaptığını anlamıyorum.

– Yani Bernardi’nin yüzü aynı olduğu için sahip olduğun her fotoğraf aynı mıydı?

Aynen öyle! Onun bu özelliğine sahip olmadığımı ve bunun bir rakipken en üst seviyeye çıkamadığım anlamına geldiğini fark ettim. Her şey benden okunabilirdi.

– Giovanni Guidetti voleybol antrenmanında olduğu için şanslısın.

– (gülüyor) Evet, kişiliği çok değişti! Bernardi voleybolcu olarak bir idoldü. Giovanni benim ideal koçum. İtalyan antrenör de benimle aynı dışavurumculuğa sahip. Bu karakter benim için ne kadar önemli? 24 Haziran’da eşimle evlendim. Ondan birkaç dakika sonra, Monica bir eğitim kampına gitti. Törenden sonraki gün menajerim bana bir hediye verdi. Guidetti liderliğindeki Türk milli takımının hazırlık kampında 10 günlük bir konaklamaydı. En güzel düğün hediyesiydi. Oraya gittim ve çok şey öğrendim. Bu sayede benim gibi bir karakterin başarılı olabileceğine ikna oldum.

– Bernardi ile ilk tanıştığınızda neler hissettiniz?

Kariyerinin sonlarına doğru ona karşı bir kez oynadım. Maçtan sonra elini sıktığımda gerginlikten titriyordum! O benim idolümdü. Lütfen yolundan yürümek istediğiniz kişiyle tanıştığınızı hayal edin! Onunla oynayabilirdim! Hayalim gerçekleşmişti. Conegliano’nun koçuyken Lorenzo beni izlemeye karar verdi. Nasıl çalıştığımı görmek istedi. Dünyanın en kötü antrenmanını yaptığım zamanlardı. Bernardi bana baktığı için çok stresliydim.

– Son zamanlarda boş zamanın olmamasından şikayet edemedin. Milli takım – Hırvatlarla ilişkiniz nasıl? Bu çerçevede mi kalıyorsun?

Değişiklik zamanı. Birkaç gün önce federasyonla görüştüm. Hırvat yetkililere çok iyi çalıştığımı, harika insanlarla tanıştığımı söyledim ama bu benim için bir adım daha atmam için doğru an. En iyi turnuvalarda en iyi takımlara liderlik etmek istiyorum. Olimpiyat Oyunlarını hayal ediyorum. Polonya voleybol takımı en iyi takımlardan biri. Ancak bana öyle geliyor ki kızların potansiyellerini göstermeleri gerekiyor. Dünyanın en iyisi olabilirler. İnanmasam Polonya Voleybol Federasyonu’na özgeçmişimi göndermezdim.

– Yani onları sen mi gönderdin?

Evet, Polonya voleybol takımının antrenörlüğü için açılan başvuruya özgeçmişimi gönderdim. Birçok harika aday var. Bir şansım olur mu bilmiyorum. Ancak, profesyonel hayatımda bir değişiklik yapma zamanının geldiğini biliyorum ve buna Polonya voleybolunu da dahil etmek istiyorum. Bu harika bir fırsat. Takımınız dünyanın en iyi takımlarına yakın olduğunu gösterdi. Kızlara enerjimi ve bilgimi vererek onları bir üst seviyeye çıkarmak istiyorum. Benimle yapabileceklerine inanıyorum. En iyi kulübü çalıştırıyor olabilirim ama kulüp sezonunu bitirdiğimde hala çok çalışmak istiyorum, enerji doluyum. Ben hayallerimi gerçekleştirmek istiyorum. Bunlardan en önemlisi Olimpiyat Oyunlarına yapılacak bir katılım. Polonya voleybol takımıyla yapabilirim.

Haberi Paylaş